ಮೂಕಜ್ಜಿಯ ಕನಸ್ಸಿನ್ನತ್ತ ಒಂದು ನೋಟ

By -
ಮೂಕಜ್ಜಿಯು ತನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗನಿಗೆ-
“ದೇವರು ಎಂಬುದು ನಾವು ನಂಬಿದರೆ ಉಂಟು. ನಂಬಿದ್ದಾರೆ ಜನೆ. ಈ ಮರವನ್ನು ( ಹಳ್ಳಿಯ ಅಶ್ವತ್ಥದ ಕಟ್ಟೆ) ನೆಟ್ಟವರೂ ನಂಬಿದವರೇ. ಈ ಮರಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೀಗೆಯೇ ಸುತ್ತು ಬಂದವಳು. ನಾನೂ ಬಂದದ್ದನ್ನು ಕಂಡೆಯಲ್ಲ! ಅಮ್ಮ ಅದರ ಹತ್ತಿರ ನಿತ್ಯವೂ ಏನೇನೋ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು ನನಗೆ. ನನಗೆ ಬುದ್ಧಿಬರುವ ಮೊದಲು ನಾನೂ ಬೇಡಿರಬೇಕು. “ಗಂಡನನ್ನು ಕೊಡು” ಎಂದು ಬೇಡಿರಲಿಕ್ಕೂ ಸಾಕು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನೇ ಕೊಟ್ಟ ಎಂತ ತಿಳಿದಿರಲೂ ಬಹುದು. ಅನಂತರ ಆಯಿತಲ್ಲ. ಅವನೇ ಕೊಂಡ- ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ ನಾಲ್ಕು ದಿನ. ಮತ್ತೆ ಇದೆಲ ಮರಳು- ಎನಿಸಿತು. ನಂಬಿಕೆಯೂ ಒಂದು ಮರುಳೇ. ಈಗ ಸುತ್ತು ಬಂದರೆ ಅದು ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ. ಇಲ್ಲ, ಬರಿದೆ ಮನಸಿಗೆ ಹಿತ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ- ಎಂಬುದರಿಂದ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರೆ ಹಿಂದಿನ ನೂರಾರು ತಲೆಮಾರಿನ ಸೆರಗು ನಾನು ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೆ ಹೋದಷ್ಟೂ ಜನಗಳು, ಜೀವಗಳು ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೂ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಯೋಚಿಸಿದರೆ, ಅದು ಇತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿ ಒಂದು ದೇವರನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ. ಅವನೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೋ? ಯಾರು ಯಾರು ನನ್ನನ್ನು ನಂಬುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಯಾರು ಯಾರು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ- ಎಂದು ಹುಡುಕಿ ಹೋಗಲಾರ. ಅವನ ಚಿಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಲ್ಲವೋ? ಅವುಗಳನ್ನೂ ಬದುಕಿಸಿ ಇರಿಸಿದ್ದಾನಲ್ಲ. ಅವನನ್ನು ತಿಳಿಯ ಬೇಕಾದರೆ, ನಾವು ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕಿದ ಹಾಗೆ, ಅವನೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರಬೇಕಾದುದು ಇಲ್ಲ. ನಾವೇ ಅವನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತೇವೆ, ನಾವೆ ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ನಮಗೆ ಯಾರು ಹೇಳುವವರಿದ್ದಾರೆ? ನಮಗೆ ಇಷ್ಟಕಂಡಂತೆ ನಡೆದಾಗ- “ದೇವರ ಇಚ್ಛೆ” ಅನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಅನಿಷ್ಟ ಪ್ರಾಪ್ತಿಸಿದಾಗ ಅನಿಷ್ಟ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ.”
-ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತ

ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ???

Comments

  1. Dr.D.T.Krishna Murthy.27 March 2011 at 15:11

    ನಾವು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂದಂತೆ ನಮ್ಮ ದೇವರು!ಯದ್ಭಾವಂ ತದ್ಭವತಿ!ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

    ReplyDelete
  2. ಅನಂತ್ ರಾಜ್27 March 2011 at 18:38

    ಭಾವನಾ ನಮಸ್ತೆ..
    ಕಾರ೦ತರು ಮೂಕಜ್ಜಿಯ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಕಾಣಿಸಿದ್ದಾರೆ -"ಸುತ್ತು ಬಂದರೆ ಅದು ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ. ಇಲ್ಲ, ಬರಿದೆ ಮನಸಿಗೆ ಹಿತ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ- ಎಂಬುದರಿಂದ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರೆ ಹಿಂದಿನ ನೂರಾರು ತಲೆಮಾರಿನ ಸೆರಗು ನಾನು ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೆ ಹೋದಷ್ಟೂ ಜನಗಳು, ಜೀವಗಳು ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ".(ಅಜ್ಜಿಯ ಕನಸುಗಳನ್ನು ನಾನು ಓದಿಲ್ಲ)
    "ಮನಸಿಗೆ ಹಿತ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ" ಎ೦ಬ ವಿಚಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋಣ - ಮನೆಯಲ್ಲಿ TV ಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕರ್ಕಶ(ನನಗೆ) ಹಾಡುಗಳು, ಕುಣಿತ, ಶಬ್ದ - ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತು೦ಬಾ ಹಿ೦ಸೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎ೦ದುಕೊ೦ಡಾಗ, ಮನೆಯ ಹೊರ ತೋಟದಲ್ಲಿರುವ ಗಿಡ, ಮರಗಳ ನಡುವಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಅಹ್ಲಾದಕರವಾದ ವಾತಾವರಣ, ದೂರದ ಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರೆ ದೊರೆಯುವ ಮನಶ್ಯಾ೦ತಿ "ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಹಿತ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ". ಸ್ವಲ್ಪ ಮು೦ದುವರೆಸಿದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಹೊಮ್ಮುವ ಧನಾತ್ಮಕ ಅ೦ಶಗಳು, ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ತರ೦ಗಗಳನ್ನು ಅರಳಿಸುತ್ತದೆ, (ಇದು ಸ್ವಾನುಭವ) ಮತ್ತು ಯಾವ ವಿಕಾರ ಭಾವಗಳಾಗಲೀ, ಋಣಾತ್ಮಕ ತರ೦ಗಗಳಾಗಲೀ ನನ್ನನ್ನು ಬಾಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ನಾನು divinity ಎ೦ದು ನ೦ಬುತ್ತೇನೆ. ಇನ್ನು - “ದೇವರ ಇಚ್ಛೆ”, ಅನಿಷ್ಟ ಪ್ರಾಪ್ತಿ - ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ ಏನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು prove ಮಾಡಿ ಎ೦ದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಆಧಾರಗಳು ಸಿಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ನ೦ಬಿಕೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅಷ್ಟೆ. ಕಾರ೦ತರ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲೂ ಅದೇ ಭಾವವನ್ನು ನಾನು ಗುರುತಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ commitment ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎ೦ದು ಅನಿಸಿತು.
    ಕಾಮೆ೦ಟ್ ನ volume ಜಾಸ್ತಿ ಆಯಿತೇನೋ.. :)

    ಶುಭಾಶಯಗಳು
    ಅನ೦ತ್

    ReplyDelete
  3. Bhavana Rao27 March 2011 at 19:26

    @ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ.

    ReplyDelete
  4. Bhavana Rao27 March 2011 at 19:33

    @ ಅನಂತ್, ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಕೇಳಿ volume ಜಸ್ತಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಅಧಿಕಾರ ನನಗಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ನೀವು ತಿಳಿಸಿದ್ದೀರ. ನನಗೆ ಇದು ಯೂಚಿಸುವಂಥಹ ವಿಚಾರವೆನಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ share ಮಾಡಿರುವೆ. ನಾನು ಶಿವರಾಂ ಕಾರಂತ್ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ದೀವರೆಂಬುದು ಮನುಷ್ಯನೇ ಸ್ರುಷ್ಟಿಸ್ಸಿರುವುದೆಂದು ನಂಬಿಕೆ. :)

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Struggle to map her own world

By -
Image
This is written for the "Sleepy Sunday Contest – II" by Weblog in which we are asked to write based on the picture below: Woman until very recently was made to think she was meant to be within the four walls. Even history quoted that her individuality was restrained within four walls in general and inside the kitchen in particular. She until very recently was considered a Man’s property and this is true for many even now. This dependence might be due to several reasons and I would like to highlight two of the most obvious: 1) Woman wanted herself to be under Man’s rule because it was her family Tradition OR 2) She was forced to be Man’s property by the Society, since it was called “Culture” >built< by the society. Either way, she was seeing the world from behind a veil put on by men and society in the name of tradition and culture and also in the name of “religion” which they follow. Through the blindfold, she saw the world dominated by men OR being sub...
Read more

Birthday cravings

By -
“What do you want for your birthday?” he asked “A smartphone” I replied to him. Kiran rolled his eyes again as we had had this discussion for about four or five times during this year. Each time we had had this discussion, Kiran had opened my eyes to the ‘fact’ that a smartphone was a waste of time and money. In fact several times during our debates, he had pronounced that smartphone was a waste not just for myself, but for both of us. This had brought tears to my eyes with thoughts of ‘togetherness’. So he asked this question this week as my birthday was just a few days away. When he got the same answer from me, he said "All right, how about this? Check the smartphones your friends have, try them and then tell me if you still wish to buy one?" So, I told my saga to my friend and she said she wanted to take a look at my mobile first. She took a look at my mobile (a Sony Ericsson W20i) and gave a peal of laughter. I was waiting for her to subside with great ...
Read more

Teenage Heartache? Or was it?? Part 2

By -
Find Part 1 here My newly found uncle became quite close to us and we started to visit each other during festivals and functions and so on. My uncle speaks a lot and and my family was silent lot and used to just smile and nod to whatever he used to say. My aunt is a sweet lady and very soft spoken and also used to pull my uncle's leg sometimes which used to give me quite a laugh! My uncle had also introduced me to one of the famous singer in Mysore Dr. R. N Srilatha with whom I started to learn senior lessons in carnatic music. So whenever I used to visit my uncle and aunt, my job was to sing for them. I was more than happy to do so... During one festival day (cannot remember which festival it was) We had visited my uncle and aunt's home (they had invited us) and for that day I had finished my part of singing for them and was watching some program on television. Then there was a knock on the door and I went to open it and when I opened, I froze literally. The...
Read more